كتاب «علی، عدالت و ذكر» تألیف رضا شاه كاظمی، در ایران كتاب شناخته شدهای است. تاكنون دو جایزه، یکی كتاب سال 1386 و دیگری كتاب سال ولایت در همان سال را از آن خود كرده است. كتاب به زبان اصلی در آن سال در ایران معرفی شد و اكنون توسط مترجم نامآشنا و مسلط بر آثار اسماعیلیه فریدون بدرهای به فارسی برگردانده شده است.
مؤلف در مقدمه خود ابتدا به بحث درباره نهج البلاغه پرداخته و سپس آورده است: میخواهم تأكید كنم كه لب و جوهر پیام امام را نباید به خصوصیات و جزئیات مذاهب فقهی و كلامی كه بعدها پیدا شدند تقیل دهیم. جوهر كلام امام را باید در مضامین اخلاقی و عقلانی آن یافت. (ص 8)
وی در جایی دیگر میگوید: علی (ع) گذشته از نقش رهبری سیاسیاش، یك رهبر و راهنمای روحانی بود و به یك معنی عمیقتر هنوز هم هست و با قدرتی قاطع و الزام آور از ورای قرنها، با زبانی فراتر از زمان و بیانی جاودانی، با همه كسانی كه گوشی برای شنیدن دارند، سخن میگوید. (8)
مؤلف در پی بیان مقام معنوی امام علی (ع) است و شاید بتوان ریشههایی از معنویت تشیع و باطنی گری اسماعیلیه را در آن یافت.
كتاب از سه فصل و دو پیوست زیر تشكیل شده است:
فصل اول: معرفی امام علی (ع) و سجایای معنوی او
فصل دوم: معنای قدسی عدالت در نامه امام به مالك اشتر
فصل سوم: تحقق شهود از طریق ذكر
پیوست 1: خطبه اول نهج البلاغه
پیوست 2: نامه امام به مالك اشتر