۱۵۶۰
۳۹۴
۱۳۹۷/۱۲/۱۶
سیاست ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت)

سیاست ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت)

پدیدآور: کالین میچل ناشر: انتشارات فرهنگ جاوید تاریخ چاپ: ۱۳۹۷مترجم: حسن افشارمکان چاپ: تهرانتیراژ: ۱۰۰۰نسخهشابک: 978-600-8209-10-2تعداد صفحات: ۴۴۷ص

خلاصه

مرکزیت تشیع دوازده امامی در طرح توسعه ی شاهنشاهی صفوی قابل انکار نیست، اما انبوهی از عوامل مهم دینی و قومی و سیاسی نیز در سده ی شانزدهم ایفای نقش می کردند. اصلا پیش فرض کتاب حاضر همین است که مدعیات ایدئولوژیکی صفویه در قرن شانزدهم بازتاب همین تنوع بی سابقه بود و این که همین نرمش پذیری آن ها امکان گذارشان از قالب نهضت عرفانی محلی به سطح یک شاهنشاهی سیاسی و ظهورشان به عنوان دولت اسلامی پیشامدرن بالنده را فراهم آورد.

معرفی کتاب

اگر پیدایش شاهنشاهی نیرومند صفوی از سال 907-906/1501-1500 را عموما نقطه ی عطفی در تاریخ ایران به شمار می آورند جای شگفتی ندارد، به ویژه با توجه به این که یکی از بسترهای تاریخی پویاتر آن این باور بوده است که ایران در خلال دوره های پیاپی سلطه ی اعراب و ترکان و مغولان توانسته هویت فرهنگی خود را حفظ کند. خاندان صفویه، که به رغم ابهام در خاستگاه قومی اش، «ایرانی» به شمار می رود، تشیع دوازده امامی را مذهب رسمی کشور اعلام کرد و بی شک شبهه شالوده ای برای قشر فعال و ریشه دار فقیهان و متکلمان شیعه پدید آورد، که بیش تر در چارچوب شرعی که نخست در جهان عرب شکل گرفته بود کار می کرد. توضیح قانع کننده تری برای فهم علت دوام هویت «ایرانی» احتمالا تنوع چشمگیری است که فرهنگ ایرانی تا دوره ی صفوی پیدا کرده بود. از هزاره ی  دوم پیش از میلاد که کوچ گسترده ی اقوام هندوآریایی آغاز شده بود، فلات ایران در مقیاس گسترده ای به صحنه ی آمیزش فرهنگی مبدل شد. نفوذ اسلام در سده ی هفتم میلادی و سپس چیرگی فرهنگ عربی - اسلامی در قرون هشتم